وبلاگ
بيش فعالي در کودکان
بيش فعالي يا کمبود توجه يا ADHD يک بيماري مزمن است که ميليون‌ها کودک در دنيا تحت تاثير آن قرار گرفته‌اند.ADHD ترکيبي از مشکلات مداوم مانند مشکل در تمرکز (حفظ توجه)، بيش فعالي و رفتار تکانشي است که اغلب تا بزرگسالي ادامه پيدا مي‌کند.
بيش فعالي در کودکان ممکن است با اعتماد به نفس پايين، روابط آشفته و عملکرد ضعيف در مدرسه همراه باشد. گاهي اين علائم با بالا رفتن سن کاهش مي‌يابد. با اين حال در برخي از افراد به طور کامل علائم ADHD از بين نمي‌رود. اما آنها مي‌توانند استراتژي‌هايي براي موفقيت خود در زندگي ياد بگيرند.
اگر چه درمان ADHD آن را به طور کامل درمان نمي‌کند، اما مي‌تواند کمک زيادي به کم شدن علائم آن کند. درمان معمولا شامل داروها و مداخلات رفتاري (مانند تراپي) مي‌باشد. توجه داشته باشيد که تشخيص زودهنگام مي‌تواند نتيجه بهتري در درمان داشته باشد.
مطالعه بيشتر: بيماري‌هاي شايع کودکان
علائم بيش فعالي در کودکان
ويژگي‌هاي اوليه ADHD بي‌توجهي و رفتار بيش فعال-تکانشي است. علائم بيش فعالي قبل از 12 سالگي شروع مي‌شود و در برخي کودکان از 3 سالگي قابل توجه است. علائم مي‌تواند خفيف، متوسط يا شديد باشد و ممکن است تا بزرگسالي ادامه پيدا کند.
ADHD در مردان بيشتر از زنان رخ مي‌دهد و رفتارها مي‌تواند در پسران و دختران متفاوت باشند. براي مثال، پسرها ممکن است بيش فعال‌تر باشند و دختران ممکن است در آرامش اما بي‌توجه باشند.
سه زيرگروه ADHD وجود دارد:
عمدتاً بي‌توجه هستند. اکثر علائم آنها تحت بي توجهي قرار مي‌گيرد.
عمدتا بيش فعال / تکانشي. اکثر علائم شامل بيش فعالي و تکانشي عمل کردن هستند.
ترکيب دو مورد قبل. ترکيبي از علائم بي توجهي و علائم بيش فعال / تکانشي است.
بي توجهي
کودکي که علائم الگوي بي توجهي نشان مي‌دهد، اغلب ممکن است:
در انجام تکاليف مدرسه به جزئيات خيلي توجه کند يا اشتباهاتش در حد بي دقتي باشد.
در تمرکز روي کارها يا بازي کردن مشکل دارد.
گاهي ممکن است مستقيم با اون صحبت کنيد اما بنظر برسد که به حرف شما گوش نمي‌کند.
در رعايت قوانين مشکل دارند و در انجام تکاليف يا کارهاي خانه موفق نيستند.
در سازماندهي کارها و فعاليت‌ها مشکل دارند.
از کارهايي که نياز به تلاش ذهني متمرکز دارند، مانند تکاليف، اجتناب مي‌کنند و يا دوست ندارند آن کار را انجام دهند.
اقلام مورد نياز براي کارها يا فعاليت‌ها را گم مي‌کند، به عنوان مثال، اسباب بازي‌هايش يا مداد و وسايل انجام تکاليفش.
به راحتي حواس آنها پرت مي‌شود.
انجام دادن برخي کارهاي روزمره را فراموش مي‌کنند.
بيش فعالي و تکانشگري
کودکي که الگويي از علائم بيش فعالي و تکانشي را نشان مي‌دهد، اغلب ممکن است:
دست و پاي او بي‌قراري کند مثلا زماني که روي صندلي نشسته دست و پاي خود را مرتبا تکان دهد.
نشستن در کلاس درس يا در موقعيت‌هاي ديگر برايش مشکل است.
مدام در حرکت است.
در موقعيت هايي که مناسب نيست، مي‌دود و بالا و پايين مي‌پرد.
در بازي کردن يا انجام دادن يک فعاليت بي سر و صدا مشکل دارد.
زياد حرف مي‌زند.
حرف ديگران را با حرف‌ها يا سوالاتش قطع مي‌کند.
بدون فکر کردن و از سر هيجان ممکن است حرفي بزند.
در انتظار کشيدن براي نوبت خود مشکل دارند.
مکالمات و بازي‌هاي ديگران را قطع مي‌کنند، همچنين در فعاليت‌هاي ديگران مداخله مي‌کنند.
رفتار معمولي در مقابل ADHD
اکثر کودکان سالم گاهي بي توجه، بيش فعال يا تکانشي هستند. به عنوان مثال اين رفتارها براي کودکان پيش دبستاني عادي است. زيرا در اين سنين کودکان دامنه توجه کوتاهي دارند و نمي‌توانند براي مدت طولاني روي يک فعاليت متمرکز شوند.
همچنين اين نکته را در نظر داشته باشيد که کودکان خردسال به طور طبيعي پرانرژي هستند، حتي پس از انجام فعاليت زياد. همچنين، برخي از کودکان به طور طبيعي سطح فعاليت بالاتري نسبت به سايرين دارند. به هيچ وجه نبايد کودک را به دليل اينکه سطح انرژي و فعاليتش با دوستان يا خواهر و برادر او متفاوت است در زمره مبتلايان ADHD طبقه بندي کنيم.
کودکاني که در مدرسه مشکل دارند اما در خانه و در کنار دوستانشان مشکلي ندارند، احتمالاً با چيزي غير از ADHD دست و پنجه نرم مي‌کنند. همين امر در خصوص کودکاني که در خانه بيش فعال يا بي‌توجه هستند، اما تکاليف مدرسه و دوستي آنها مشکلي ندارد نيز صدق مي‌کند و نبايد اين علائم را حتما به ADHD ربط داد.
چه زماني بايد به پزشک مراجعه کرد
اگر کودک شما علائمي از ADHD را نشان مي‌دهد و نگران اين موضوع هستيد که بيش فعالي دارد يا خير مي‌توانيد به پزشک اطفال مراجعه کنيد. با توجه به علائم، پزشک ممکن است شما را به يک متخصص روان، مانند يک متخصص اطفال رشدي-رفتاري، روانشناس، روانپزشک يا متخصص مغز و اعصاب اطفال ارجاع دهد. اما مهم است که ابتدا يک ارزيابي پزشکي داشته باشيد تا ساير علل احتمالي مشکلات فرزندتان را بررسي کنيد.
علل بيش فعالي در کودکان
علت دقيق ADHD مشخص نيست و همچنان تلاش‌هاي تحقيقاتي ادامه دارد. اما عواملي که ممکن است در ايجاد ADHD دخيل باشند عبارتند از ژنتيک، محيط يا مشکلات سيستم عصبي مرکزي در زمان‌هاي کليدي رشد.
عوامل خطر بيش فعالي در کودکان
عوامل خطر ADHD ممکن است شامل موارد زير باشد:
- بستگان درجه يک مانند والدين يا خواهر و برادري که مبتلا به ADHD يا ساير اختلالات سلامت روان باشند.
- قرار گرفتن در معرض سموم محيطي. (مانند سرب که عمدتاً در رنگ و لوله‌هاي ساختمان‌هاي قديمي‌تر يافت مي‌شود)
- مصرف مواد مخدر و مصرف الکل يا سيگار کشيدن مادر در دوران بارداري
- تولد زودرس
عوارض بيش فعالي در کودکان
ADHD مي تواند زندگي را براي کودکان دشوار کند.
کودکان مبتلا به ADHD:
- اغلب در کلاس درس با مشکل مواجه مي‌شوند و ممکن است منجر به شکست تحصيلي و قضاوت ساير کودکان و بزرگسالان شود.
- کودکان مبتلا به بيش فعالي بيشتر از کودکاني که ADHD ندارند، تصادفات و صدمات مختلف را تجربه مي‌کنند.
- اعتماد به نفس پايين‌تري دارند.
- به احتمال زياد در تعامل با همسالان و بزرگسالان همچنين پذيرفته شدن‌شان در جمع مشکل دارند.
- در معرض خطر مصرف الکل، مواد مخدر و ساير رفتارهاي بزهکارانه هستند.
جلوگيري از ADHD در کودکان
براي کمک به کاهش خطر ADHD در کودکان:
در دوران بارداري از هر چيزي که ممکن است به رشد جنين آسيب بزند اجتناب کنيد. به عنوان مثال، الکل ننوشيد، از مواد مخدر استفاده نکنيد و سيگار نکشيد.
کودک خود را از قرار گرفتن در معرض آلاينده‌ها و سموم از جمله دود سيگار و رنگ سرب محافظت کنيد.
زمان تلويزيون، موبايل و تبلت را محدود کنيد. اگرچه هنوز ثابت نشده است، اما کودکان در پنج سال اول زندگي بهتر است از قرار گرفتن بيش از حد در معرض تلويزيون و بازي‌هاي ويديويي جلوگيري کنند.
منبع: : Mayoclinic
مطالب مرتبط: آنفولانزا در کودکان _ آلرژي در کودکان
گفت‌وگو درباره این مطلب
نظرات کاربران
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.